مستطيع شد بايد حج برود ، و نذر منحل مىشود و اگر نرفت حج بر او مستقر مىشود ، و بايد به نذر عمل كند ، و اگر حج رفت تخلف نذر موجب كفاره نمىشود ، ولى اگر حج نرفت و به نذر هم عمل نكرد كفارهء نذر را بايد بدهد . « 31 » م - اگر رفتن حج موجب ترك واجب يا فعل حرامى مىشود بايد ملاحظهء اهميت حج يا حرام و واجب را كرد ، اگر حج اهميتش بيشتر است بايد برود ، و الّا نبايد برود ، لكن اگر رفت و حرامى بجا آورد يا واجبى را ترك كرد معصيتكار است ولى حج او صحيح است . « 32 » م - اگر با اعتقاد به اينكه مستطيع نيست ، صد حج استحبابى كند و بعد معلوم شود كه مستطيع بوده كفايت از حجة الاسلام نمىكند مگر در صورتى كه قصد وظيفهء فعليه نموده باشد و اشتباها آن را بر حج استحبابى تطبيق كرده باشد . « 33 » م - اگر شخص ، زاد و راحله ندارد ولى به او گفته شد كه حج بجا آور و نفقهء تو و عائله‌ات بر عهدهء من ، با اطمينان به وفاء و عدم رجوع باذل ، چه آنكه عين مال يا قيمت آن را به صورت اباحه در اختيار او بگذارد يا به تملكش در آورد حج واجب مىشود و اين حج را بذلى مىگويند . و در آن رجوع به كفايت كه از شرايط وجوب است شرط نيست ، بلى اگر قبول بذل و رفتن به حج موجب اخلال در امور زندگى و يا موجب منّت و هتك او شود واجب نيست . « 34 » م - اگر مالى كه براى حج كفايت مىكند را به او ببخشند براى اينكه حج بجا آورد قبول آن واجب نيست و لكن اگر قبول كرد حج بر او واجب مىشود و كفايت از حجة الاسلام مىكند در صورتى كه ساير شرايط را دارا باشد .